Debat Langetermijn aanpak vluchtelingen

Buitenspelen in azc © Inge van Mill (1).jpg

Door Branco Schoenaker op 03-07-2023

Op het gebied van opvang worden in Zwolle voor verschillende groepen vluchtelingen veel inspanningen verricht. Het gaat om o.a. opvang van Oekraïense vluchtelingen en van alleenstaande minderjarige vluchtelingen, crisisnoodopvang voor asielzoekers, realisatie van zowel een tijdelijke als een permanente Regionale Opvang Locatie (ROL) en huisvesting van statushouders. De instroom van asielzoekers blijft naar verwachting groot. Lees de hele bijdrage van Monique hieronder:

Als je huis en haard moet verlaten, omdat er in jouw land oorlog is of je vanwege je geloofsovertuiging of seksuele voorkeur gevaar loopt, en opvang in de regio waar je vandaan komt niet mogelijk is, kan je terecht in Europa en ook in Nederland. Dat hoort volgens mij ook zo en dat is hoe een gastvrij land hoort te zijn.

De druk op de asiel keten is groot. Steeds meer mensen vinden de weg naar Nederland. Dat zijn niet alleen vluchtelingen zoals ik zojuist besprak. Maar ook mensen die uit veilige landen, zoals Marokko, komen en hier, omdat ze een betere toekomst voor zich zien. Volgend jaar verwachten we dat 70.000 mensen asiel zullen aanvragen. En ik zal maar duidelijk zijn: dat kunnen we niet aan. Die instroom zal dus beperkt moeten worden. Maar, voor de mensen die hier al zijn hebben we absoluut een opgave voor de lange termijn.

Het college heeft daar 3 scenario’s voor geschetst. Scenario 1 betreft de wettelijke opgave van het Rijk, scenario 2 betekent bovenop scenario 1 anticiperen op de toekomst waar we met een grotere vraag te maken krijgen of scenario 3: in de crisisstand blijven en opvangplekken blijven toevoegen en verbeteren.

Maar, wat mij verbaast is dat het college kiest voor scenario 2. Kijkend naar de scenario’s en impact op de draagkracht zien we dat scenario 1 al met grote uitdagingen komt zoals huisvesting, taalonderwijs en huisartsenzorg, maar dat scenario 2 al helemaal niet haalbaar is. Het ene na het andere dikke rode kruis verschijnt in de tabellen. En dan is gastvrij zijn één ding, maar gasten een sprookje voorschotelen is onwenselijk. We kunnen asielzoekers en statushouders nu al moeilijk huisvesten. Hoe moet dat als er niet voldoende woningen gebouwd worden en er geen personeel is om de gebouwen te beheren en onderhouden, laat staan dat er mensen zijn om de nodige zorg te verlenen. Hoeveel sympathie we ook hebben voor vluchtelingen, er komt een onevenredige druk op de Zwolse samenleving bij scenario 2 en dat wordt qua draagvlak voor de toekomst bijzonder ingewikkeld. Wat mijn fractie betreft kiezen we dus voor scenario 1 en nemen we zo onze verantwoordelijkheid.

En dat brengt mij tot het volgende punt namelijk over veiligelanders. Mensen waarvan de rechter heeft bepaald dat die niet in Nederland kunnen blijven hebben wat mijn fractie betreft geen plek in Zwolle. Gastvrij zijn en je huis openstellen betekent ook wat voor de mensen die al in jouw huis verblijven.  En als we zien dat bussen in Ter Apel worden vernield, dat er sprake is van vernielingen en diefstal in winkels, intimidatie van reizigers op de trein tussen Zwolle en Emmen en als we zien dat vrouwen worden lastig gevallen op straat moeten we daar een harde grens trekken. Deze mensen kunnen niet inburgeren of participeren, zijn oververtegenwoordigd in onacceptabel gedrag en hebben dus ook geen reden om te integreren. Daar moeten we tegen optreden en die moeten we dus niet accommoderen.

En in de scenario’s en impact op de draagkracht schrijft het college ook dat statushouders en mogelijk ook andere vluchtelingen gebruik moeten kunnen maken van het aanbod in de sociale basis. Ik wil dat we daar duidelijker in zijn. Statushouders die een recht hebben om hier een toekomst op te bouwen moeten we absoluut faciliteren binnen de sociale basis. Ook ik maak mij zorgen om de psychische problemen waar vluchtelingen mee te maken hebben. Maar veiligelanders en vluchtelingen die nog niet weten of ze hier mogen blijven kunnen we niet binnen die sociale basis brengen. We hebben er in de eerste plaats het geld en het personeel niet voor en in de tweede plaats is investeren in een groep mensen die mogelijk niet hier gaat wonen, werken, leven, sporten kortom onderdeel uitmaken van onze maatschappij oneerlijk. Het creëert valse verwachtingen en ook tegenover andere mensen in onze stad die die hulp enorm hard nodig hebben niet eerlijk.

We zijn een gastvrij land. We mogen best wat meer openstaan voor andere culturen en mensen die hier een serieuze toekomst willen opbouwen. We nemen onze verantwoordelijkheid. En voor die gastvrijheid mogen we ook wat terugverwachten.

Foto: © Inge van Mil